به مترسک اعظم!

هی مترسک، کلاه را بردار
ما کلاغان دگر عقاب شدیم
ما از آن سودن و نیاسودن
سنگ زیرین آسیاب شدیم
گوش کن؛ ما خروش و خشم تو را
همچنان کوه بازتاب شدیم
اینک این تو که چهره می پوشی
اینک این ما که بی نقاب شدیم

اینجا برای نوشتن هوا کم است!

چند روزی است که به شدت افسرده ام!

دست و دلم به هیچ کار نمی ره. ماجراهای این روزها مثل یک کابوس  جلوی چشمهام رژه میره....

دهها کتاب نخوانده دارم ، دهها فیلم ندیده و هزاران کار نکرده،  ولی دستم به هیچ چیز نمی رود.....

امید، به خاک سیاه نشسته!  آرزو ، در ناکجا آباد سرگردان شده! و من در فضای تاریک و لایتناهی معلق ام! شبها همه اش به کابوس می گذرد. با احساس شدید خفگی از خواب می پرم....

نمی دانم چرا؟! ولی نه! می دانم چرا ولی نمی توانم بگویم چرا!

تازه بتوانم بگویم چرا، آنوقت چیست نوشداروی دردم؟! از کجا بجویمش و چگونه بیابمش؟!!...

اینجا هوا برای نوشتن کم است و نفس در سینه ها محبوس است....

 

از ترس مرگ خودکشی کردن!!

تا حالا این ضرب المثل را شنیدین که می گن: فلانی از ترس مرگ خودکشی میکنه!

حالا شده وصف حال گروهی که خودشون رو اساس نظام می دونند!

با نزدیک شدن به شبهای قدر، برگزاری احیای این شبها در ۳ مکان بسیار عمومی و مهم در تهران کنسل شده: حرم امام، حسینیه ارشاد، کانون توحید.خوب یعنی چی؟ یعنی اینها از قران بسر گذاشتن مردم می ترسند؟! یا شاید صدای "الغوث الغوث " دعای جوشن کبیر هم شده رمز شورش؟!! یا  اینکه می ترسند اراذل و اوباش تهران سر از ۷-۸ میلیون در بیارند و همه اونها هم شب قدر با فریاد " یا غیاث المستغیثین" انقلاب مخملی کنند!!! 

بابا یکی جلوی اینها رو بگیره،از بس گفتند مخملی، باورشون شده!! دارند از ترس خودکشی می کنند!

فکرشو بکن حتی برگزاری مراسم مذهبی هم اینها رو به وحشت می اندازه! حالا باید دید که با هیات های سینه زنی در محرم چه خواهند کرد؟!

 

اللهم فُکّ کل اسیر

این روزها و شبها، بیش از هر چیز به زندانیان سیاسی فکر می کنم. وقتی افطار می کنم و گرمی و شیرینی شیر و خرما رو حس می کنم، یه بغض گلوم رو فشار میده. یادم میاد که اسیران در بند در این روزها و شبها چه می کنند. این روزها دعای افطار و مناجات سحرم شده: اللهم فُکّ کل اسیر

خدا می داند که ذکر شبهای قدر امسالم چه شود؟! الهم العن....